Wat is er, moeder? - Dit is onze ondergang.
Die idioot ruïneert ons. We moeten uit Rome weg.
Caesar is de Rubicon overgestoken.
Hij is in Italië, gewapend. Dat is hoogverraad.
Met één enkel legioen. Dat is niet alleen verraad, het is ook nog eens zelfmoord.
Was dat alles, domina?
Heb je het gehoord?
Vreemd. En dwaas.
Eén legioen. Hoe komt hij erbij?
Toen ik de Illyrische zeerovers vernietigde...
was er een oud oorlogsschip, een Liburnisch...
Vergeet de Illyrische zeerovers. Wat nu?
M'n legioenen zijn zich aan het verzamelen.
En je gaat hem verpletteren? - Zeker. De arme man is dood.
Verken alle wegen en bolwerken tussen hier en de stad, tot je op verzet stuit.
Als je burgers tegenkomt, geef ze dan deze verklaring.
Als je niet op verzet stuit, spijker die dan op de deur van de senaat.
Geen plunderingen en geen brandstichting.
Vragen?
Nee, generaal. - Dat is alles.
Waarom kijkt Vorenus zo somber? - Hij is een Catoniaan.
Hij gelooft dat we een misdaad plegen en dat de goden ons zullen straffen.
Dat zou best kunnen. - Als we winnen, is het geen misdaad.
Ik verdedig alleen m'n legitieme rechten.
Kunnen we hem vertrouwen? Lucius Vorenus.
Hij zou de adelaar volgen tot in Pluto z'n reet.
Ik zei dat je hier niet mocht komen.
Ik moest m'n zoon zien. - Je hebt hem gezien. Ga nu.
En kom niet terug.
Help me, Niobe.
Ik word gek.
Je kunt je niet van me afkeren. - Jawel.
Ik geef het niet op.
Ooit zul je weer van me houden.
Ik heb nooit van je gehouden. - Lieg niet.
Ga weg.
Nu zul je je man nooit meer weerzien. Dat weet je.
Ze zullen allemaal sterven. - Dat weet je niet.
Iedereen weet het.
Kan zijn, maar ik heb hem trouw beloofd.
Ga weg.
Ga nu.
Ik zweer bij Dis, als je niet weggaat...
Hij gaat weg.
Ga.
Je zou hem nooit meer weerzien. - Ik heb hem weggestuurd.
Daar leek het niet op.
Als jij en ik papa de waarheid vertellen...
Nooit. Je hebt het gezworen. - Papa begrijpt het wel.
Hij zal ons allemaal ombrengen.
Zeg het nog een keer.
Jij zegt vaak dat je goed met vrouwen kunt omgaan.
Van Narbo tot Thebe zijn er meisjes die 's nachts m'n naam roepen.
Ik heb het niet over paren. M'n vraag gaat meer over gevoelens.
Dan ben ik de aangewezen man.
M'n vrouw...
Ze haat me.
Wat is je vraag? - Wat kan ik daaraan doen?
Ik dacht dat je wilde dat ze je haatte.
Helemaal niet. Waarom zou ik? - Geen idee.
Er kunnen duizenden redenen zijn.
Ik hou van haar en ik wil dat zij van mij houdt...
anders ben ik alleen maar haar slaaf.
Wat maakt dat uit? Straks zijn we toch dood.
Maar wie zal er dan m'n naam eren?
Wie zal er wijn over m'n graf schenken?
Ik. Dat is het minste wat ik kan doen. - Dank je.
Maar dat is niet hetzelfde. Bovendien ben jij dan ook dood.
Ik geef vanavond een feestje en jij...
Heb je parfum op?
Een beetje maar.
Afschuwelijk. Paardenstront past beter bij je.
Ik wil meer mannen bij het huis om m'n gasten te begroeten.
Een feestje, is dat wel verstandig? - Parfum, advies, wat nog?
Pompeius z'n gespuis wil bloed zien. Hou u gedeisd.
Me gedeisd houden? Ik laat me niet intimideren.
Goed, maar dan kost het wel meer. - Je bent al ruimschoots vergoed.
Meer mannen kosten meer.
Castor praat wel met je. - Ik wil niet meer geld.
Wat dan?
U weet wat ik wil.
Zoiets. - Je vergeet je plaats.
Mijn plaats is bij m'n gezin. U zegt het maar en ik ga naar ze toe.
Doe je werk zoals het hoort...
en ik zal je behoorlijk belonen.
Dank u, domina.
Verkenners van Pompeius. Z'n leger kan niet veraf zijn.
Goddank maakt m'n vader niet mee hoe z'n zoon als een verrader sterft.
Dan kunnen we beter nu sterven. - Wacht.
We vechten niet. Verkennen tot je op verzet stuit, was het bevel.
Waarom niet? De jongens zijn er klaar voor. Kom op.
Niet vechten.
Nee, nu niet vechten. Verdomde idioten.
Caesars verkenners zijn maar dertig mijl van Rome vandaan.
Z'n snelheid is buitengewoon.
Hij heeft maar weinig mannen, waardoor hij snel kan oprukken.
Z'n leger lijkt eerder een gewapende bende.
Het is erg ongewoon. Onethisch zelfs. Het is niet eens oorlogsseizoen.
Hij zal Rome toch niet direct aanvallen?
Ik denk van wel. - Hoe denkt hij te slagen?
We hebben maar drie legioenen om de stad te verdedigen.
Drie is vast meer dan genoeg. - Normaliter wel...
maar de meeste mannen zijn rekruten en de rest zijn veteranen uit Gallië.
Caesars mannen. - Is Rome onbeschermd?
M'n legioenen verzamelen zich zo snel mogelijk.
Maar het zal ten minste vier dagen duren...
om een leger bijeen te krijgen dat de stad kan verdedigen.
Caesar is op twee dagen rijden van Rome.
Je legt de vinger op de wond. - Wat nu?
We moeten een tactische terugtocht naar het zuiden maken.
De stad verlaten? Ben je gek? - Sla die toon niet aan.
Vrienden, blijf bij de zaak. Is er dan geen alternatief?
Nee. We gaan naar Corfinium en verzamelen m'n legioenen daar.
Daarna heroveren we de stad gewoon.
Caesar zal geen versterking krijgen voor de lente.
De steden zullen hun poorten sluiten.
Wij zullen veel meer mannen en middelen hebben.
Dus dit is geen vernederende nederlaag, maar een bijzondere soort overwinning?
Je snapt niets van militaire zaken...
anders zou je inzien dat het volkomen correct is wat ik doe.
Je bent Rome zonder slag of stoot kwijtgeraakt. Je bent Rome kwijt.
Pompejaans gespuis. Als Timon niet hier was, staken ze het huis in brand.
Ze zijn niet zo energiek. - Iedereen keert zich tegen ons.
Als Caesar nu hier was, stak ik hem neer. Hij ruïneert ons.
Dat weet ik niet. Ik denk dat Pompeius zwak staat.
Jij doet niets anders dan denken.
Al onze vrienden laten ons in de steek. De Julii zijn nu melaatsen.
Niet overdrijven. Niet al je vrienden laten je in de steek.
Dat zal ik onthouden. Jullie zijn trouw.
Als we Caesar nu in de steek laten...
lijkt het alsof we slaven van de heersende mode zijn.
Jullie blijven hier om het huis te beschermen, maar we komen terug.
Wie zich niet ten volle inzet, zal het met z'n leven bekopen.
Generaal, uw escorte is klaar.
Durio, is de escorte klaar?
Ja, generaal. - Kom dan.
Echtgenoot, de schatkist.
Ja, natuurlijk.
Durio, we moeten zoveel mogelijk goud uit de schatkist veilig stellen.
Maak de kluizen van het Capitool open. Er is niet veel tijd, doe wat je kunt.
We doen alsof we Odysseus zijn die uit de grot van de Cycloop sluipt.
We moeten zo stil zijn als muisjes.
Kom.
Het spijt me.
Zeg dat niet. Ik hou wel van wat opwinding.
Het komt allemaal goed, dat verzeker ik je.
Daar twijfel ik niet aan.
We gaan. En denk erom:
Geen geluid.
Wat een geluk. In plaats van in schande verder te leven...
worden we verkracht en verscheurd door een wilde menigte.
Ze laten jullie er niet langs. Je mag vannacht hier blijven.
Graag, dank je.
Verkeerde kant. De Porta Appia is naar rechts.
Daar gaan we niet heen. - Wat zeg je?
Een vrouw kun je het beste plezieren met het kloppende hart van een vijand.
Dat maakt haar zo nat als de maand oktober.
Daar heb ik niks aan.
Praat dan met haar.
Praten? Waarover? - Maakt niet uit. Het gaat om de toon.
Doe alsof je een zadel op een schichtig paard legt: Rustig maar.
Dat soort dingen.
Is dat alles? - Wat is er nog?
Zeg haar dat ze mooi is, elke keer dat je haar ziet.
Zelfs als ze niet mooi is.
Wat nog?
Dit is ook heel belangrijk.
Als je paart... Net boven haar spleetje is er een plek. Net een knopje.
Schenk daar aandacht aan en ze zal opengaan als een bloem.
Hoe weet je dat van haar?
Alle vrouwen hebben dat. Vraag maar.
Kom hier, meisje. Op m'n paard.
Ik breng Octavia om en Merula mij...
maar als ze het niet kan, moet jij mij ombrengen.
En jezelf. Het zou ongepast zijn als je bleef leven.
Absoluut, domina. - Wie moet jou ombrengen?
Ik doe het zelf wel. - Wat ben je toch flink.
Servilia, kunnen mijn mensen je van dienst zijn?
Dank je, maar we redden het wel. - Goed.
Moeder, ik wil liever niet dat jij mij ombrengt.
Je kunt niet nog steeds boos zijn. - Is dat een bevel?
Je luistert nooit.
Buiten jankt Cerberus en jij valt me daarmee lastig.
Als Glabius en ik hertrouwd waren... - Altijd Glabius. Ik spuug op hem.
Ik pis op hem. - Ja, sterf zoals je geleefd hebt.
Vol gif in je ziel. - Luister.
Castor, snij eerst Octavia's keel door.
Laat moeder het doen. Ik wil haar dat laatste plezier niet ontzeggen.
Luister.
Consul Gnaeus Pompeius Magnus heeft de stad verlaten.
Hij beveelt alle edellieden en equites hetzelfde te doen.
Wie blijft, wordt als een vijand van Rome beschouwd.
Je hebt het gehoord?
Dat haalt niets uit. Binnen komen ze toch.
Help eens even.
Je man komt blijkbaar toch terug.
Niet bepaald blij? - Jawel. Hij is m'n man.
Als jij het zegt.
Het spijt me. Ik zeg maar wat. Ik klets te veel.
Ik weet het niet, Rissa.
Ik doe m'n best om van hem te houden.
Ik weet niet of ik wil dat ie terugkomt.
Niet te geloven, Pompeius z'n mannen laten de stad in de steek...
ze laten Rome in de steek. De halve senaat te paard.
Vast een komisch gezicht. - Goden.
We zitten in een verdomd lastig parket.
Als we blijven, spreken we ons uit voor Caesar, voor de rebellie.
Als we weggaan, voor Pompeius en de senaat.
Er is geen tussenweg. - Wat is de oplossing?
Caesar is onze vriend, maar wat hij doet is...
Ik weet het niet.
Jij moet beslissen.
Pompeius dan. De republiek is belangrijker dan vriendschap.
Vind je ook niet? - Jij beslist.
Pompeius dan. - Pompeius dan.
Zeg tegen je vrouwen dat we zo snel mogelijk vertrekken.
Ik vertrek niet.
Hoezo niet?
Ik heb acht jaar op Caesar gewacht. Ik kan nu niet weggaan.
Je kunt niet blijven als ik ga. - Natuurlijk wel. Ik kan doen wat ik wil.
Iedereen die blijft, is een vijand van Rome.
Caesar kan zegevieren. - Ja, een week, misschien zelfs een jaar.
Maar daarna zal een andere ambitieuze man hem ombrengen.
En we weten wat er met de minnares van een dode tiran gebeurt.
Dat beslissen de goden. Ik hou nu eenmaal van hem.
Moeder, je bent verblind door wellust.
Koop dan toch gewoon een forsgeschapen Cyreen op de markt.
Je kunt beter gaan.
Wees niet boos op me.
Misschien zien we elkaar lange tijd niet meer.
Ga.
Vaarwel, moeder.
Vaarwel, lieverd.
Uw dochter is weggegaan.
Wanneer? - Daarnet. Een jongen volgt haar.
Ik ga een eind maken aan die onzin.
Haal je mannen.
Nu.
Waarom ben je nog hier?
Iedereen weet dat je Pompeius steunt.
Voor de ochtend ben ik weg.
Meer heb ik niet. - Dank je.
Maar dit is geen overval.
Atia? - Ik gun je nog even.
Om met de goden te spreken.
Eén gunst: Laat m'n mannen leven. - Het spijt me. Bevelen.
Geef me je zwaard.
Wat zijn sterren?
Sterren? Gaten in de hemelse sferen.
Gaten waardoor het licht van de hemelen schijnt.
Hoe groot zijn die gaten? - Groot.
Ze lijken alleen klein omdat ze zo ver weg zijn.
Groot genoeg om erdoor te klimmen? - Ik denk het wel.
Maar een mens kan daar niet komen.
Waarom niet? - Hoe dan?
Hij kan zich vastklampen aan een reuzenvogel.
Zo gaat dat niet.
Het is filosofie.
Moeilijk uit te leggen.
Dat is echt niet nodig, Numa. Sta op.
Geen formaliteiten tussen oude vrienden.
Duizend maal dank. We vragen je nederig om bescherming.
Sommigen zeggen dat ik tot het kamp van Pompeius behoor.
Niet dan? - Die zijn allemaal al lang gevlucht.
Je bent bang dat ze je pakhuizen zullen plunderen.
Dat is niet waar. - Castor...
Vijfduizend denarii. - Zoveel?
Alsjeblieft, geen ordinair gedoe. - Ik doe meteen het nodige.
Waar blijft die Durio van jou?
Durio is m'n beste man. Hij zal me niet teleurstellen.
Hoe gaan we anders de soldaten betalen en te eten geven?
Ik heb geen flauw idee. Zeur niet zo, Cato.
Durio brengt genoeg goud mee om de legioenen te betalen.
Voor de lente zijn we terug in Rome. Hou op met piekeren.
Ik snap het niet. Waarom wordt Rome niet verdedigd?
Ze zijn bang voor ons.
Soldaten vluchten niet zomaar. Het moet een list zijn.
Goeie list.
Of de goden hebben zich van Rome afgewend.
Anders zou Mars zoiets niet toestaan. - Of hij zat te schijten.
Die oneerbiedigheid heeft ons zover gebracht.
Waarom zouden de goden ons helpen als we geen respect hebben?
Nog altijd geen troepen.
Misschien weten die veedrijvers iets.
Salve, burgers. - Kapitein.
Komen jullie uit de stad?
Hoe is het daar? - Zijn jullie Caesars mannen?
Dan is Fortuna met jullie. Pompeius is gevlucht.
Waarom zou hij vluchten? - Jullie waren te snel.
Z'n mannen en hij trekken zuidwaarts, samen met de senaat.
Je had het mis. - Geniet van jullie overwinning.
Hoeveel voor het meisje? - Niet te koop.
Wat zit er in je wagen?
Graan. - Laat 's zien, soldaat.
Hoezo, soldaat? - Jullie dragen soldatenschoeisel.
Maar waarom zouden negen soldaten een graanwagen bewaken?
Ik hoef je niks te tonen.
Altijd uw getrouwe, domina.
Ik twijfel niet graag aan je, Proculus, maar ik heb je in geen tijden gezien.
Misschien was je ziek. Een kropgezwel?
Inderdaad.
Dikke, gulzige mannen hebben daar vaak last van.
Ik zal een uil doden, opdat je gezond blijft.
Wees duidelijk, mens.
Een lijk hierheen brengen? Hoe durf je. Haal het weg.
Zie je nu wat je gedaan hebt?
Niemand. Het is dus waar, de republiek is gevallen.
En toch zijn hemel en aarde er nog. - De goden hebben geen haast.
Kom, we bekijken die wagen eens. - Nee, we volgen de bevelen op.
Maar dat arme kind... - Je doet je plicht.
Je bént een schoft. Je hebt geen liefde in je.
Je mag nog zoveel liefs tegen Niobe zeggen, ze zal je niet geloven.
Eindelijk ben je wakker. Ik maakte me zorgen.
Water?
M'n arme kind.
Dus het was geen droom?
Glabius is dood?
Ik vind het heel erg.
Waarom kijk je zo naar me? - Hoe dan?
Alsof ik...
Was jij het? - Hoe kun je dat vragen?
Was jij het?
In geen geval.
Het doet me pijn dat je zoiets denkt. - Kijk me aan.
Dochter...
ik zweer op de maskers van al m'n voorouders...
dat ik niets te maken heb met de dood van Glabius.
Wie heeft het gedaan, moeder?
De straten liggen vol lijken. Iedereen kan het gedaan hebben.
Dit zijn de woorden van Gaius Julius Caesar...
afstammeling van Venus, proconsul van Gallië...
imperator van de noordelijke legioenen.
Burgers, ik ben alleen teruggekeerd om mijn morele rechten op te eisen.
Ik verlang geen onwettige bevoegdheden.
Ik zal niemand een vijand noemen, tenzij hij dat zelf doet.
Zijn bezittingen worden niet aangeslagen...
en zijn persoon blijft onschendbaar zolang zijn verzet vreedzaam is.
Wie de wapens tegen mij heeft opgenomen en dat nu betreurt...
bied ik algehele amnestie aan.
Maar wie geweld blijft gebruiken tegen mij...
zal zijn verdiende loon krijgen.
Onder auspiciën van Jupiter Capitolinus zijn dit de woorden van Julius Caesar.
Wat doe je? - Ik heb genoeg gezondigd.
Ik neem ontslag.
Dat is desertie.
Ik ben toch al een verrader en een rebel.
Je kunt niet zomaar uit het 13e weggaan.
Vaarwel, Pullo.
Aan Venus, die leven schenkt, offer ik dit.
Ik ben Lucius van de clan van de Vorenii...
voormalig centurio van de eerste cohorte van het 13e legioen.
Ik heb een vrouw.
Ze heet Niobe.
Venus, laat haar evenveel van mij houden als ik van haar.
Daartoe geef ik mijn bloed.
Ik wou je niet laten schrikken.
Je bent heel mooi.
Ik ben gaan inzien dat ik je uit onwetendheid...
niet goed behandeld heb.
Toen we trouwden, was je pas dertien en ik ging al gauw weg.
Maar nu ben je een vrouw en ik weet niks van vrouwen.
Ik kan alleen maar vechten...
en dat is niet nuttig.
Ik ben nors, argwanend en kil.
Maar ik ben niet van steen.
Ik kan veranderen.
Ik zweer op het hoofd van m'n dochter d'r zoon dat ik zal veranderen.
Als je dat niet wilt, zal ik zonder wrok weggaan.
Ik heb me misdragen. - Hoezo?
Ik ben...
Ik ben niet...
Het verleden is voorbij.
We beginnen opnieuw.
Gefeliciteerd.
Je rijdt zo Rome binnen als veroveraar en je bent zo kalm als een beker water.
Ik ben blij dat ik die indruk wek.
Gracchus, iets vrolijkers.